Dic╚Ťionare ale limbii rom├óne

12 defini╚Ťii pentru snamenie

SNAM├ëNIE, snamenii, s. f. (Reg.) Fiin╚Ť─â (imaginar─â) ur├ót─â ╚Öi rea; iazm─â. [Var.: znam├ęnie s. f.] ÔÇô Cf. sb. znamenje ÔÇ×semnÔÇŁ.
ZNAMÉNIE s. f. v. snamenie.
SNAM├ëNIE, snamenii, s. f. (Reg.) Fiin╚Ť─â (imaginar─â) ur├ót─â ╚Öi rea; iazm─â. [Var.: znam├ęnie s. f.] ÔÇô Cf. scr. znamenje ÔÇ×semnÔÇŁ.
ZNAMÉNIE s. f. v. snamenie.
SNAM├ëNIE, snamenii, s. f. (Regional) Pocitanie, slu╚Ťenie. A n─âscut fata ├«mp─âratului ╚Öapte snamenii, jum─âtate om ╚Öi jum─âtate c├«ine. ╚śEZ. III 74.
snam├ęnie (reg.) (-ni-e) s. f., art. snam├ęnia (-ni-a), g.-d. art. snam├ęniei; pl. snam├ęnii, art. snam├ęniile (-ni-i-)
snam├ęnie s. f. (sil. -ni-e), art. snam├ęnia (sil. -ni-a), g.-d. art. snam├ęniei; pl. snam├ęnii, art. snam├ęniile (sil. -ni-i-)
ZNAM├ëNIE s. v. h├ódo╚Öenie, monstru, monstruozitate, pocitanie, pocitur─â, schimonositur─â, slu╚Ťenie, slu╚Ťitur─â, ur├óciune, ur├ó╚Ťenie.
ZNAM├ëNIE, znam├ęnii, s. f. (├Änv.) Semnal. (din sl. znamenije)
znam├ęnie f. (vsl. znameni─şe). Cor. Semn.
znamenie s. v. H├ÄDO╚śENIE. MONSTRU. MONSTRUOZITATE. POCITANIE. POCITUR─é. SCHIMONOSITUR─é. SLU╚ÜENIE. SLU╚ÜITUR─é. UR├ÄCIUNE. UR├Ä╚ÜENIE.
zn─âm├ęnie s. f. v. snamenie.

Snamenie dex online | sinonim

Snamenie definitie

Intrare: snamenie
zn─âmenie substantiv feminin
znamenie substantiv feminin admite vocativul
snamenie substantiv feminin
  • silabisire: -ni-e