Dic╚Ťionare ale limbii rom├óne

13 defini╚Ťii pentru denomina╚Ťie

denomina╚Ťie sf [At: CONTEMP., S. II, 1948, nr. 104, 4/2 / V: (├«nv) ~iune / Pl: ~ii / E: fr d├ęnomination] (Liv) Denumire.
DENOMIN├ü╚ÜIE, denomina╚Ťii, s. f. Denumire, numire. ÔÇô Din fr. d├ęnomination.
DENOMIN├ü╚ÜIE, denomina╚Ťii, s. f. (Livr.) Denumire, numire. ÔÇô Din fr. d├ęnomination.
denomin├í╚Ťie (-╚Ťi-e) s. f., art. denomin├í╚Ťia (-╚Ťi-a), g.-d. art. denomin├í╚Ťiei; pl. denomin├í╚Ťii, art. denomin├í╚Ťiile (-╚Ťi-i-)
denomin├í╚Ťie s. f. (sil. -╚Ťi-e), art. denomin├í╚Ťia (sil. -╚Ťi-a), g.-d. art. denomin├í╚Ťiei; pl. denomin├í╚Ťii, art. denomin├í╚Ťiile (sil. -╚Ťi-i-)
DENOMINÁȚIE s. v. denumire, nume, numire.
DENOMIN├ü╚ÜIE s.f. Denumire, numire. ÔÖŽ Porecl─â. [Gen. -iei, var. denomina╚Ťiune s.f. / < fr. denomination, cf. lat. denominatio].
DENOMIN├ü╚ÜIE s. f. denumire. (< fr. d├ęnomination, lat. denominatio)
DENOMIN├ü╚ÜIE f. Opera╚Ťie de atribuire a numelor; denumire. [Art. denomina╚Ťia; G.-D. denomina╚Ťiei; Sil. -╚Ťi-e] /<fr. d├ęnomination
*denomina╚Ťi├║ne f. (lat. denomin├ítio, -├│nis). Dezignarea une─ş persoane sa┼ş lucru pintrÔÇÖun nume care-─ş exprim─â starea, calitatea ╚Ö.a. ÔÇô ╚śi -├í╚Ťie.
denomina╚Ťie s. v. DENUMIRE. NUME. NUMIRE.
DENOMIN├ü╚ÜIE s. f. (cf. fr. d├ęnomination): v. denum├şre.
denomin├í╚Ťie, denomina╚Ťii s. f. 1. Numire, denumire. 2. Denumire dat─â organiza╚Ťiilor religioase sectare desprinse din confesiunile protestante ╚Öi reformate. [Var.: denomina╚Ťi├║ne s. f.] ÔÇô Din fr. d├ęnomination, lat. denominatio.

Denomina╚Ťie dex online | sinonim

Denomina╚Ťie definitie

Intrare: denomina╚Ťie
denomina╚Ťie substantiv feminin
  • silabisire: -╚Ťi-e