Dic╚Ťionare ale limbii rom├óne

11 defini╚Ťii pentru turcule╚Ť

TURCUL├ë╚Ü, turcule╚Ťi, s. m. Diminutiv al lui turc. ÔÇô Turc + suf. -ule╚Ť.
TURCUL├ë╚Ü, turcule╚Ťi, s. m. Diminutiv al lui turc. ÔÇô Turc + suf. -ule╚Ť.
TURCAL├ë╚Ü s. m. v. turcule╚Ť.
TURCUL├ë╚Ü, turcule╚Ťi, s. m. Diminutiv al lui turc; copil de turc. Un turcule╚Ť mititel Cu cojocul scurticel. MAT. FOLK. 91. Taie la turcule╚Ťi C─â nu-s vrednici nici un pre╚Ť. ╚śEZ. II 39. ÔÇô Variant─â: turcal├ę╚Ť (PAS, L. I 268) s. m.
TURCAL├ë╚Ü s. m. v. turcule╚Ť.
turcul├ę╚Ť s. m., pl. turcul├ę╚Ťi
turcul├ę╚Ť s. m., pl. turcul├ę╚Ťi
TURCUL├ë╚Ü s. v. floarea-pa╚Ötelui, floarea-pa╚Ötilor, floarea-p─âs─ârilor floarea-v├óntului-galben─â, g─âinu╚Ö─â, g─âlbenele, p─â╚Öti╚Ť─â, sticlete.
turcule╚Ť m 1. (Banat) sticlete; 2. Munt. floarea Pa╚Ötilor.
turcul├ę╚Ť m. Trans. Rar. Stigle╚Ť (pin aluz. la ro╚Öu din cre╚Ötet, comparat cu fesu Turcilor).
turcule╚Ť s. v. FLOAREA-PA╚śTELUI. FLOAREA-PA╚śTILOR. FLOAREA-P─éS─éRILOR. FLOAREA-V├ÄNTULUI-GALBEN─é. G─éINU╚ś─é. G─éLBENELE. P─é╚śTI╚Ü─é. STICLETE.

Turcule╚Ť dex online | sinonim

Turcule╚Ť definitie

Intrare: turcule╚Ť
turcule╚Ť substantiv masculin admite vocativul
turcale╚Ť 1 pl. -i admite vocativul substantiv masculin