oltárnic (oltárnici), s. m. – Preot. Sl. oltariniku, cf. oltar, altar. Sec. XVII, înv.

oltárnic, oltárnici, s.m. (înv.) preot.

oltárnic m. (vsl. oltarĭnikŭ). Ms. 1592 (Gst. 2, 297). Preut (slujitor al altaruluĭ).