Dic╚Ťionare ale limbii rom├óne

14 defini╚Ťii pentru sorginte

SORG├ŹNTE, sorgin╚Ťi, s. f. 1. (Livr.) Izvor, surs─â (de informa╚Ťii); origine. 2. (├Änv.) Izvor de ap─â. ÔÇô Din it. sorgente.
SORG├ŹNTE, sorgin╚Ťi, s. f. 1. (Livr.) Izvor, surs─â, origine. 2. (├Änv.) Izvor de ap─â. ÔÇô Din it. sorgente.
SORG├ŹNTE, (1, rar) sorgin╚Ťi, s. f., (2, rar) sorginte, s. n. 1. Izvor, surs─â de informa╚Ťii. Putem spune, din sorginte autorizat─â, c─â ieri s-a petrecut... o scen─â, care caracterizeaz─â situa╚Ťiunea ├«ntreag─â. CARAGIALE, O. II. 298. Din sorginte particular─â nu am vreo ╚Ötire. id. ib. VII 38. 2. (├Änvechit) Izvor de ap─â. Pe aici erau gr─âdinile lui Priam ╚Öi sorgintele Seamandrului. BOLINTINEANU, O. 308. ├Än st├«nga acestei g├«rle, la munteni, cum le numesc localnicii, s├«nt salamuri sau sorginte de ap─â s─ârat─â. L. IONESCU, P. 31.
SORG├ŹNTE, (1) sorginte, s. f., (2) sorgin╚Ťi, s. m. 1. (Livresc) Izvor, surs─â de informa╚Ťii; origine. 2. (├Änv.) Izvor de ap─â. ÔÇô It. sorgente.[1]
sorg├şnte (livr.) s. f., g.-d. art. sorg├şn╚Ťii; pl. sorg├şn╚Ťi
sorg├şnte s. f., g.-d. art. sorg├şn╚Ťii; pl. sorg├şn╚Ťi
SORG├ŹNTE s. v. izvor, ├«nceput, ob├ór╚Öie, origine, provenien╚Ť─â, surs─â.
SORG├ŹNTE s.f. (Liv.) Izvor, surs─â (de informa╚Ťii); origine. [Pl. -n╚Ťi. / < it. sorgente].
SORG├ŹNTE s. f. izvor, surs─â; origine. (< it. sorgente)
sorg├şnte s. f. ÔÇô Surs─â, izvor. It. sorgente.
SORG├ŹNTE ~╚Ťi f. 1) ├«nv. Loc de unde izvor─â╚Öte o ap─â; izvor. 2) fig. livr. Surs─â de informa╚Ťie; izvor. /<it. sorgente
*sorg├şnte f., pl. ╚Ť─ş (it sorgente, izvor, d. s├│rgere, lat. surgere, a izvor├«. V. surs─â). Rar. Izvor: sorgintea Dun─âri─ş, soarele e sorgintea lumini─ş. Fig. Sorgintea une─ş informa╚Ťiun─ş.
sorginte s. v. IZVOR. ├ÄNCEPUT. OB├ÄR╚śIE. ORIGINE. PROVENIEN╚Ü─é. SURS─é.

Sorginte dex online | sinonim

Sorginte definitie

Intrare: sorginte (pl. -╚Ťi)
sorginte pl. -╚Ťi substantiv feminin
Intrare: sorginte (pl. -te)
sorginte pl. -te