Dic╚Ťionare ale limbii rom├óne

2 intr─âri

32 defini╚Ťii pentru schimnici

SCH├ŹMNIC, -─é, schimnici, -ce, s. m. ╚Öi f. Pustnic, sihastru. [Var.; (rar) sch├şvnic, -─â s. m. ╚Öi f.] ÔÇô Din sl. skim─şnik┼ş.
SCHIMNIC├Ź, schimnicesc, vb. IV. Refl. A se face schimnic. ÔÖŽ Intranz. A duce o via╚Ť─â de schimnic, a tr─âi ca un schimnic. [Var.; (rar) schivnic├ş vb. IV] ÔÇô Din schimnic.
SCH├ŹVNIC, -─é s. m. ╚Öi f. v. schimnic.
SCHIVNIC├Ź vb. IV v. schimnici.
SCH├ŹMNIC, -─é, schimnici, -ce, s. m. ╚Öi f. (Rar) Pustnic, sihastru. [Var.: sch├şvnic, -─â s. m. ╚Öi f.] ÔÇô Din sl. skim─ęnik┼ş.
SCHIMNIC├Ź, schimnicesc, vb. IV. Refl. (Rar) A se face schimnic. ÔÖŽ Intranz. A duce o via╚Ť─â de schimnic, a tr─âi ca un schimnic. ÔÇô Din schimnic.
SCH├ŹVNIC, -─é s. m. ╚Öi f. v. schimnic.
SCH├ŹMNIC, schimnici, s. m. C─âlug─âr care duce via╚Ť─â aspr─â, de priva╚Ťiuni, departe de lume; pustnic. S─â vorbeasc─â numai ╚Öapte cuvinte pe zi... dup─â obiceiul schimnicilor. ST─éNOIU, C. I. 182. Acolo, ├«n s─âlb─âticia ╚Öi pustietatea aceea, tr─âiesc patru schimnici. VLAHU╚Ü─é, R. P. 67. [├Än chilii] locuia schimnicul Ilarion. ODOBESCU, S. I 342. ÔÇô Variant─â: sch├şvnic (SADOVEANU, P. M. 279, HOGA╚ś, M. N. 143) s. m.
SCHIMNIC├Ź, schimnicesc, vb. IV. Refl.. A se face schimnic. Colo prin pustii Cine... s-a schimnicit? A c─âlug─âri╚Ť─â, alb─â la peli╚Ť─â. TEODORESCU, P. P. 35. ÔÖŽ Intranz. A duce via╚Ť─â de schimnic, a tr─âi ca un schimnic. ╚śi mi se ruga, ╚śi mi se jura Ca el s─â tr─âiasc─â ╚śi s─â schimniceasc─â Prin v─âi ╚Öi prin mun╚Ťi. TEODORESCU, P. P. 37.
SCH├ŹVNIC s. m. v. schimnic.
!sch├şmnic/sch├şvnic (rar) s. m., pl. sch├şmnici/sch├şvnici
!sch├şmnic─â/sch├şvnic─â (rar) s. f., g.-d. art. sch├şmnicei/ sch├şvnicei; pl. sch├şmnice/sch├şvnice
!schimnic├ş/schivnic├ş (a se ~) (rar) vb. refl., ind. prez. 3 sg. se schimnic├ę╚Öte/se schivnic├ę╚Öte, imperf. 3 sg. se schimnice├í/ se schivnice├í; conj. prez. 3 s─â se schimnice├ísc─â/s─â se schivnice├ísc─â
sch├şvnic v. sch├şmnic
sch├şvnic─â v. sch├şmnic─â
schivnic├ş v. schimnic├ş
sch├şmnic s. m., pl. sch├şmnici
sch├şmnic─â s. f., g.-d. art. sch├şmnicei; pl. sch├şmnice
schimnic├ş vb., ind. prez. 1 sg. ╚Öi 3 pl. schimnic├ęsc, imperf. 3 sg. schimnice├í; conj. prez. 3 sg. ╚Öi pl. schimnice├ísc─â
SCH├ŹMNIC adj. v. ascetic, sih─âstresc.
SCH├ŹMNIC s. v. pustnic.
SCHIMNIC├Ź vb. v. pustnici.
SCH├ŹMNIC ~c─â ( ~ci, ~ce ) ├«nv. C─âlug─âr care tr─âie╚Öte ├«ntr-un loc izolat de lume, petrec├óndu-╚Öi via╚Ťa ├«n post ╚Öi rug─âciune; pustnic; sihastru; ascet. /<sl. skiminiku
A SCHIMNIC├Ź ~├ęsc intranz. A fi schimnic; a pustnici; a sih─âstri. /Din schimnic
A SE SCHIMNIC├Ź m─â ~├ęsc intranz. 1) A deveni schimnic; a se face schimnic; a se pustnici. 2) fig. A tr─âi izolat de lume ca un schimnic; a se pustnici; a se sih─âstri. /Din schimnic
schimnic a. ╚Öi m. pustnic: maica schimnic─â suspin─â BOL. [Slav. SKIM─ČNIK┼Č (v. schim─â)].
sch├şmnic m. (vsl. skim─şnik┼ş, ├«mbr─âcat ├«n ras─â, shim─şnik┼ş, c─âlug─âr, d. skima, schim─â; rus. shimnik, schimnic). Ascet, sihastru. ÔÇô Vech─ş ╚Öi sh- (vsl. sh-). Az─ş ╚Öi schivnic (invers ca ├«n pivni╚Ť─â, pimn-, rivnesc, rimn-). Fem. -─â.
2) schimnic├ęsc v. intr. (d. schimnic). Tr─â─şesc ca schimnic. V. refl. M─â fac schimnic.
sch├şvnic V. schimnic.
schimnic adj. v. ASCETIC. SIH─éSTRESC.
SCHIMNIC s. anahoret, ascet, eremit, pustnic, sihastru, (rar) schimonah, (înv.) aschitac, aschitean, monah, oselnic, schitnic. (~ trăiește izolat de societate.)
SCHIMNICI vb. a (se) pustnici, a (se) sih─âstri, (reg.) a (se) pustelnici. (A ~ departe de lume.)

Schimnici dex online | sinonim

Schimnici definitie

Intrare: schimnic
schimnic substantiv masculin
schivnic substantiv masculin
Intrare: schimnici
schimnici verb grupa a IV-a conjugarea a VI-a
schivnici verb grupa a IV-a conjugarea a VI-a