Dic╚Ťionare ale limbii rom├óne

12 defini╚Ťii pentru reziden╚Ť─â

REZID├ëN╚Ü─é, reziden╚Ťe, s. f. 1. Re╚Öedin╚Ť─â, sediu, domiciliu. 2. Dreptul ╚Öi starea persoanei care se stabile╚Öte ├«ntr-o ╚Ťar─â str─âin─â ca rezident (2). ÔÇô Din it. residenza, fr. r├ęsidence, germ. Residenz.
REZID├ëN╚Ü─é, reziden╚Ťe, s. f. Re╚Öedin╚Ť─â, sediu, domiciliu. ÔÇô Din it. residenza, fr. r├ęsidence, germ. Residenz.
REZID├ëN╚Ü─é, reziden╚Ťe, s. f. (├Änvechit) Re╚Öedin╚Ť─â. To╚Ťi aderen╚Ťii ╚Öez─âtori ├«n orice parte de loc... vor trimite voturile lor la reziden╚Ťa comitetului. La GHICA, A. 798. Acest t├«rg a fost odat─â reziden╚Ťa domneasc─â. NEGRUZZI, S. I 191.
rezid├ęn╚Ť─â s. f., g.-d. art. rezid├ęn╚Ťei; pl. rezid├ęn╚Ťe
rezid├ęn╚Ť─â s. f., g.-d. art. rezid├ęn╚Ťei; pl. rezid├ęn╚Ťe
REZID├ëN╚Ü─é s. v. re╚Öedin╚Ť─â, sediu.
REZID├ëN╚Ü─é s.f. (Jur.) 1. Re╚Öedin╚Ť─â. 2. Dreptul ╚Öi starea unei persoane care se stabile╚Öte ├«ntr-o ╚Ťar─â str─âin─â ├«n calitate de rezident. [Cf. engl. residence, fr. r├ęsidence, germ. Residenz, lat. residentia].
REZID├ëN╚Ü─é s. f. 1. re╚Öedin╚Ť─â. 2. drept ╚Öi stare a cuiva care se stabile╚Öte ├«ntr-o ╚Ťar─â str─âin─â ├«n calitate de rezident (I, 2). (< fr. r├ęsidence, germ. Rezidenz)
REZID├ëN╚Ü─é ~e f. 1) Sediu al unei autorit─â╚Ťi sau al unei persoane oficiale; re╚Öedin╚Ť─â. 2) Cl─âdire sau localitate ├«n care se afl─â acest sediu; re╚Öedin╚Ť─â. /<fr. r├ęsidence, germ. Residenz, lat. residentia
reziden╚Ť─â f. 1. locuin╚Ť─â obi╚Önuit─â; 2. centru unde rezid─â capul Statului.
*rezid├ęn╚Ť─â f., pl. e (lat. residentia, fr. r├ęsidence. V. preziden╚Ť─â). Sedi┼ş, locuin╚Ť─â obi╚Önuit─â: Bucure╚Öti─ş s├«nt reziden╚Ťa puterilor publice ├«n Rom├ónia. Ora╚Ö principal, capital─â, centru ├«n care rezid─â un suveran, un senior. ÔÇô Fals re╚Öedin╚Ť─â, c─â nu exist─â verbu a re╚Öedea cum exist─â a ╚Öedea fa╚Ť─â de ╚Öedin╚Ť─â.
reziden╚Ť─â s. v. RE╚śEDIN╚Ü─é. SEDIU.

Reziden╚Ť─â dex online | sinonim

Reziden╚Ť─â definitie

Intrare: reziden╚Ť─â
reziden╚Ť─â substantiv feminin