Dic╚Ťionare ale limbii rom├óne

15 defini╚Ťii pentru osmanliu

OSMANLß║ĄU, -ß║ĄIE, osmanl├ói, s. m. ╚Öi f., adj. (├Änv.) 1. S. m. ╚Öi f. Turc. 2. Adj. Turcesc. [Var.: osmanl├şu, -├şe adj., s. m. ╚Öi f.] ÔÇô Din tc. osmanl─▒.
OSMANL├ŹU, -├ŹE, adj., s. m. ╚Öi f. V. osmanl├óu.
OSMANLß║ĄU, -IE, osmanl├ói, s. m. ╚Öi f., adj. (├Änv.) 1. S. m. ╚Öi f. Turc. 2. Adj. Turcesc. ÔÇô Din tc. osmanl─▒.
OSMANL├ŹU s. m. v. osmanl├«u.
OSMANL├Ä╠üU, osmanl├«i, s. m. (├Änvechit ╚Öi arhaizant) Turc. Dup─â r├«nduiala c─âl─âre╚Ťilor osmanl├«i... slujitorii domniilor-sale Mihu ╚Öi Ciornohut nu umblau buluc. SADOVEANU, F. J. 705. ÔÇô Variant─â: osmanl├şu s. m.
osmanl├óu / osmanl├şu (├«nv.) adj. m., s. m., f. osmanl├óie / osmanl├şe; pl. m. ╚Öi f. osmanl├ói / osmanl├şi
osmanl├óu/osmanl├şu s. m., adj. m., art. osmanl├óul/osmanl├şul, f. osmanl├óie/osmanl├şe, g.-d. art. osmanl├óiei/osmanl├şei; pl. m. ╚Öi f. osmanl├ói/ osmanl├şi
OSMANLÂU adj. v. turcesc.
OSMANLÂU s., adj. v. turc.
osmanl├şu (-ii), adj. ÔÇô Otoman. Tc. osmanli. Sec. XIX.
OSMANLÂ/U2 ~i m. înv. v. OSMAN II. [Var. osmanliu] /<turc. osmanli
OSMANLÂU1 ~ie (~i) m. înv. v. OSMAN I. [Var. osmanliu] /<turc. osmanli
Osmanlii m. pl. numele na╚Ťional al Turcilor (dup─â Sultanul Osman I): ╚Öedea cu picioarele ├«ncruci╚Öate ca Osmanlii AL.
osmanlîu adj. v. TURCESC.
osmanlîu s., adj. v. TURC.

Osmanliu dex online | sinonim

Osmanliu definitie

Intrare: osmanlâu (adj.)
osmanliu adjectiv