Dic╚Ťionare ale limbii rom├óne

2 intr─âri

17 defini╚Ťii pentru obijduire

OBIJDU├Ź, obijduiesc, vb. IV. Tranz. (├Änv.) A asupri, a ├«mpila. ÔÖŽ A nedrept─â╚Ťi, a jigni, a ofensa. ÔÇô Din sl. obi┼żdon (prez. ind. al lui obid─Ľti).
OBIJDU├ŹRE, obijduiri, s. f. (├Änv.) Faptul de a obijdui; asuprire, ├«mpilare. ÔÖŽ Ofens─â, jignire. ÔÇô V. obijdui,
OBIJDU├Ź, obijduiesc, vb. IV. Tranz. (├Änv.) A asupri, a ├«mpila. ÔÖŽ A nedrept─â╚Ťi, a jigni, a ofensa. ÔÇô Din sl. obi┼żdon (prez. ind. al lui obid─Ľti).
OBIJDU├ŹRE, obijduiri, s. f. (├Änv.) Faptul de a obijdui; asuprire, ├«mpilare. Ofens─â, jignire. ÔÇô V. obijdui.
OBIJDU├Ź, obijduiesc, vb. IV. Tranz. (├Änvechit ╚Öi arhaizant) A nedrept─â╚Ťi, a ├«mpila, a asupri. Nu se cuvine s─â obijduiesc om nevinovat. SADOVEANU, B. 220. Da m─â rog, cucoane, nu m─â obijdui╚Ťi. ALECSANDRI, T, 1333.
obijdu├ş (a ~) (├«nv.) vb., ind. prez. 1 sg. ╚Öi 3 pl. obijdui├ęsc, imperf. 3 sg. obijdui├í; conj. prez. 3 s─â obijdui├ísc─â
obijdu├şre (├«nv.) s. f., g.-d. art. obijdu├şrii; pl. obijdu├şri
obijdu├ş vb., ind. prez. 1 sg. ╚Öi 3 pl. obijdui├ęsc, imperf. 3 sg. obijdui├í; conj. prez. 3 sg. ╚Öi pl. obijdui├ísc─â
obijdu├şre s. f., g.-d. art. obijdu├şrii; pl. obijdu├şri
OBIJDU├Ź vb. v. asupri, exploata, ├«mpila, ├«mpov─âra, n─âp─âstui, oprima, oropsi, persecuta, prigoni, tiraniza, urgisi.
OBIJDU├ŹRE s. v. asuprire, exploatare, ├«mpilare, n─âp─âstuire, opresiune, oprimare, persecutare, persecu╚Ťie, prigoan─â, prigonire, urgisire.
A OBIJDU├Ź ~i├ęsc tranz. pop. 1) A face s─â sufere, cauz├ónd o obid─â. 2) A ├«nzestra ├«n mod insuficient (cu ceva). ├Än ce prive╚Öte statura, natura l-a ~it. 3) ├«nv. A lipsi de drepturi prin abuz de putere; a asupri; a oprima; a ├«mpila /<sl. obi┼żdon
obijdu├Č v. a impila, a asupri tare: nu-i place s─â obijduiasc─â pe s─âraci AL. [Slav. OBIJDATI, a calomnia].
obijdu─ş├ęsc v. tr. (vsl. obi┼żdati, obidovati, obid─şeti, id. V. obidesc). Nedrept─â╚Ťesc, ├«mpilez, asupresc.
obijdui vb. v. ASUPRI. EXPLOATA. ÎMPILA. ÎMPOVĂRA. NĂPĂSTUI. OPRIMA. OROPSI. PERSECUTA. PRIGONI. TIRANIZA. URGISI.
obijduire s. v. ASUPRIRE. EXPLOATARE. ÎMPILARE. NĂPĂSTUIRE. OPRESIUNE. OPRIMARE. PERSECUTARE. PERSECUȚIE. PRIGOANĂ. PRIGONIRE. URGISIRE.
OBIJDU├ŹRE s. f. Faptul de a obijdui; asuprire, ├«mpilare. ├Än loc de dreptate, obijduirea s─âracilor ╚Öi celor mici. GHEREA, ST. CR. I 71.

Obijduire dex online | sinonim

Obijduire definitie

Intrare: obijdui
obijdui verb grupa a IV-a conjugarea a VI-a
Intrare: obijduire
obijduire substantiv feminin