Dic╚Ťionare ale limbii rom├óne

12 defini╚Ťii pentru ispr─âvnicie

ISPR─éVNIC├ŹE, ispr─âvnicii, s. f. 1. Func╚Ťia de ispravnic. 2. Institu╚Ťie condus─â de ispravnic; re╚Öedin╚Ťa ispravnicului. ÔÇô Ispravnic + suf. -ie.
ISPR─éVNIC├ŹE, ispr─âvnicii, s. f. 1. Func╚Ťia de ispravnic. 2. Institu╚Ťie condus─â de ispravnic; re╚Öedin╚Ťa ispravnicului. ÔÇô Ispravnic + suf. -ie.
ISPR─éVNIC├ŹE, ispr─âvnicii, s. f. (├Änvechit) 1. Func╚Ťie de ispravnic. S-a hot─âr├«t s─â intre la tocmeal─â, crez├«nd c─â dor l-o ├«mp─âca cu... o v─ât─â╚Öie de plai, cu o ispr─âvnicie cel mult. GHICA, S. VIII. Ard-o focu ispr─âvnicie!... c─â mare belea-i pe capul meu. ALECSANDRI, T. I 196. L-am silit pe b─ârbatu-meu s─â mearg─â la Ie╚Ö ca s─â cerce a c─âp─âta ispr─âvnicia de aice din ╚Ťinut. id. ib. 174. 2. Institu╚Ťie condus─â de ispravnic; re╚Öedin╚Ťa ispravnicului. ├Änainte mergeau suitarii c─âl─âri... Apoi urmau pan╚Ťirii ispr─âvniciei. NEGRUZZI, S. I 29.
ispr─âvnic├şe s. f., art. ispr─âvnic├şa, g.-d. art. ispr─âvnic├şei; pl. ispr─âvnic├şi, art. ispr─âvnic├şile
ispr─âvnic├şe s. f., art. ispr─âvnic├şa, g.-d. art. ispr─âvnic├şei; pl. ispr─âvnic├şi, art. ispr─âvnic├şile
ISPR─éVNIC├ŹE s. (IST.) (├«nv.) st─ârostie.
ISPR─éVNIC├ŹE s. v. administrare, administra╚Ťie, c├órmuire, conducere, epitropie, gospod─ârire, prefectur─â, tutel─â.
ISPR─éVNIC├ŹE ~i f. 1) Institu╚Ťie condus─â de un ispravnic. 2) Local unde se afl─â aceast─â institu╚Ťie. 3) Func╚Ťie de ispravnic. 4) Durata de exercitare a acestei func╚Ťii. /ispravnic + suf. ~ie
ispr─âvnicie f. func╚Ťiunea sau localul ispravnicului: ce pricin─â ai la ispr─âvnicie? AL.
ispr─âvnic├şe f. Func╚Ťiunea ispravniculu─ş. Localu unde e cancelaria lu─ş.
ISPRĂVNICIE s. (înv.) stărostie.
isprăvnicie s. v ADMINISTRARE. ADMINISTRAȚIE. CÎRMUIRE. CONDUCERE. EPITROPIE. GOSPODĂRIRE. PREFECTURĂ. TUTELĂ.

Ispr─âvnicie dex online | sinonim

Ispr─âvnicie definitie

Intrare: ispr─âvnicie
ispr─âvnicie substantiv feminin