Dic╚Ťionare ale limbii rom├óne

15 defini╚Ťii pentru instiga╚Ťiune

INSTIG├ü╚ÜIE, instiga╚Ťii, s. f. (Rar) Instigare. [Var.: instiga╚Ťi├║ne s. f.] ÔÇô Din fr. instigation, lat. instigatio, -onis.
INSTIGA╚ÜI├ÜNE s. f. v. instiga╚Ťie.
INSTIG├ü╚ÜIE, instiga╚Ťii, s. f. Instigare. [Var.: instiga╚Ťi├║ne s. f.] ÔÇô Din fr. instigation, lat. instigatio, -onis.
INSTIGA╚ÜI├ÜNE s. f. v. instiga╚Ťie.
INSTIG├ü╚ÜIE, instiga╚Ťii, s. f. Instigare. Instiga╚Ťii criminale.
instig├í╚Ťie (rar) (-╚Ťi-e) s. f., art. instig├í╚Ťia (-╚Ťi-a), g.-d. art. instig├í╚Ťiei; pl. instig├í╚Ťii, art. instig├í╚Ťiile (-╚Ťi-i-)
instig├í╚Ťie s. f. (sil. -╚Ťi-e), art. instig├í╚Ťia (sil. -╚Ťi-a), g.-d. art. instig├í╚Ťiei; pl. instig├í╚Ťii, art. instig├í╚Ťiile (sil. -╚Ťi-i-)[1]
INSTIGÁȚIE s. v. instigare.[1]
INSTIG├ü╚ÜIE s.f. ├Ändemn la violen╚Ť─â; a╚Ť├ó╚Ťare, instigare. [Gen. -iei, var. instiga╚Ťiune s.f. / cf. fr. instigation].
INSTIGA╚ÜI├ÜNE s.f. v. instiga╚Ťie.
INSTIGÁȚIE s. f. instigare. (< fr. instigation, lat. instigatio)
INSTIG├ü╚ÜIE ~i f. 1) v. A INSTIGA. 2) ├Ändemn la ac╚Ťiuni violente; a╚Ť├ó╚Ťare; incitare; pornire; provoca╚Ťie. /<fr. instigation, lat. instigatio, ~onis[1]
instiga╚Ťi(un)e f. ├«mboldire.
*instiga╚Ťi├║ne f. (lat. instig├ítio, -├│nis). ├Ändemn la revolt─â. ÔÇô ╚śi -├í╚Ťie ╚Öi -├íre.
INSTIGA╚ÜIE s. a╚Ť├«╚Ťare, incitare, instigare, ├«nt─âr├«tare, provocare, st├«rnire, tulburare, (rar) incita╚Ťie, provoca╚Ťie, (pop.) z─âd─âr├«re. (~ maselor.)

Instiga╚Ťiune dex online | sinonim

Instiga╚Ťiune definitie

Intrare: instiga╚Ťie
instiga╚Ťiune
instiga╚Ťie substantiv feminin
  • silabisire: -╚Ťi-e