Dic╚Ťionare ale limbii rom├óne

13 defini╚Ťii pentru dezobi╚Önui

dezobi╚Önu├ş vrt [At: LB / V: (├«nv) desobicin~ / S ╚Öi: (├«nv) deso~ / Pzi: ~├ęsc / E: dez- + obi╚Önui (dup─â fr d├ęshabituer)] 1-2 A (se) dezb─âra de ceva.
DEZOBI╚śNU├Ź, dezobi╚Önuiesc, vb. IV. Refl. ╚Öi tranz. A-╚Öi pierde sau a face s─â-╚Öi piard─â un obicei, un viciu; a (se) dezv─â╚Ťa. ÔÇô Pref. dez- + obi╚Önui (dup─â fr. d├ęshabituer).
DEZOBI╚śNU├Ź, dezobi╚Önuiesc, vb. IV. Refl. ╚Öi tranz. A-╚Öi pierde sau a face s─â-╚Öi piard─â un obicei, un viciu; a (se) dezv─â╚Ťa; a (se) dezb─âra. ÔÇô Dez- + obi╚Önui (dup─â fr. d├ęshabituer).
DEZOBI╚śNU├Ź, dezobi╚Önuiesc, vb. IV. Refl. A pierde, a p─âr─âsi un obicei, un n─ârav; a se dezv─â╚Ťa, a se dezb─âra de ceva.
!dezobi╚Önu├ş (a ~) (de-zo-/dez-o-) vb., ind. prez. 1 sg. ╚Öi 3 pl. dezobi╚Önui├ęsc, imperf. 3 sg. dezobi╚Önui├í; conj. prez. 3 s─â dezobi╚Önui├ísc─â
dezobi╚Önu├ş vb. (sil. mf. dez-), ind. prez. 1 sg. ╚Öi 3 pl. dezobi╚Önui├ęsc, imperf. 3 sg. dezobi╚Önui├í; conj. prez. 3 sg. ╚Öi pl. dezobi╚Önui├ísc─â
DEZOBI╚śNU├Ź vb. v. dezb─âra.
A (se) dezobi╚Önui Ôëá a (se) obi╚Önui
A dezobi╚Önui Ôëá a deprinde, a obi╚Önui
A DEZOBI╚śNU├Ź ~i├ęsc tranz. A face s─â se dezobi╚Önuiasc─â. /dez- + a obi╚Önui
A SE DEZOBI╚śNU├Ź m─â ~i├ęsc intranz. A-╚Öi pierde obi╚Önuin╚Ťa (de a face ceva); a se dezv─â╚Ťa. ~ s─â povesteasc─â. /dez- + a se obi╚Önui
desobi╚Önu├Č v. a desb─âra de un obiceiu.
DEZOBI╚śNUI vb. a (se) debarasa, a (se) descotorosi, a (se) dezb─âra, a (se) dezv─â╚Ťa, a (se) l─âsa, a sc─âpa, (fig.) a (se) scutura, (fam. fig.) a ├«n╚Ť─ârca. (Se ~ de un viciu.)

Dezobișnui dex online | sinonim

Dezobișnui definitie

Intrare: dezobișnui
dezobișnui verb grupa a IV-a conjugarea a VI-a
  • silabisire: dez-